Kış sabahı lapa lapa yağan karı izlemek için ahşap çayevine sığınan Alper; Aybars ve Fatih ile açık çay, yayınevleri, yazmak ve ölümün insana hissettirdikleri üzerine koyu bir sohbete dalar.
Kış günlerinin vazgeçilmezidir kar yağarken pencere önünde çay içmek. Yazı yazmak da vazgeçilmezdir, yazabilme yetini kaybedene kadar…
Aralık 18, saat 06.40, sene, geçmiş…
Evinin hiçbir penceresi kar yağışını izlemeye elverişli olmayan Alper, bilgisayarını alıp dışarı çıkar. Bir süre yürüdükten sonra her zaman gittiği çayevine gider.
Ahşap dekore edilmiş çayevinin girişine yakın, içten içten yanan, eski görünümlü bir soba vardır. Çayevinin içinde kolon benzeri ahşap direkler tavanı destekler görünümde hoş bir izlenim katmaktadır. Ahşap zemin, her adımda hafif gıcırtı sesi verir.
— Günaydın abi, hoş geldin.
— Günaydın Cingöz, erkencisin…
— İlk müşterimi bekliyorum abi. [Gülümser]
— Geldim, özel bir sürpriz mi var ilk müşteriye? [Gülümser]
— Günün ilk çayı var abi, daha ne olsun.
— Aybars yok mu bugün?
— Yok abi, o sekizden sonra gelir. Ben yardımcı olayım sana?
— Bir açık çay alayım, çok açık olsun ama, “Ulan böyle çay mı içilir?” diyecek kadar açık olsun. Hatta mümkünse sallama çay getir, ben demini ayarlarım.
— Abi bırak sallamayı, ben sana şimdi paşa çayı getireyim.
— Paşa çayına soğuk su konmuyor mu la? Sen normal çay getir, insan çayı getir.
— Efe çayı getireyim abime o zaman.
— La tam sopalıksın ha! [Gülümser] Paşayı efeyi bırak da dediğim gibi getir sen, Aybars tokadı yemeden. [Gülümser]
Alper, kar yağışını en geniş gören yere geçer, eski görünümlü ahşap masada bilgisayarını açar. Montunu çıkarıp sandalyenin sırt kısmına koyar. Zihninde yazılmaya değer çok şey vardır. Lapa lapa yağan kar, tüm yazma isteğini bastırır, dışarı çıkıp yere yatarak direkt gökyüzünü izlemeyi istetir. Zihninin dinlendiğini hisseder…
— Fatih, internet yok muydu burada?
— Arabayla gelip dükkânın yanından interneti kullanıyorlar diye modemi kapatmıştım akşam giderken, açayım abi iki dakikaya bağlanırsın.
— Niye kapatıyorsun, sınırsız değil mi zaten, girsin millet ne olacak?
— Abi öyle deme, [elinde çayla yaklaşır] sınırsız ama insanı salak yerine koyuyorlar, o zoruma gidiyor.
— Salak yerine koyuyorlar diyorsun?
[Çayı Alper’in göz hizasına getirerek gösterir]
— Olmuş mu çayın açıklığı, yoksa açayım mı az daha?
— Tamam tamam, ver.
Çayevinin ahşap kapısı gıcırtı ile açılır. Aybars içeri girmeden kapının önünde bekleyip üstünde biriken karı silkeler. İçeri girince montunun yakasını indirir, beresini çıkarır. “Kışın buz havuzuna giren Rus” haberindeki insanlara benzeyen yüzünü ovuşturarak her yerinin aynı renkte olmasını bekler. Alper’i görür.
— Oooo, beyefendi hoş geldin. Hayırdır bu saatte?
Aybars’ın soğuk elini sıkan Alper, iki eliyle çay bardağını tutarak ısınmaya çalışır.
— Biraz yazayım dedim, buraya gelince dinlenmeye karar verdim, çok rahat la burası.
— Tabii lan. Ben geliyorum, sen devam et.
— Neye devam edeyim?
Aybars, Fatih’i de alarak çay ocağı tarafına gider.
Alper bilgisayarın internete bağlandığını görür. E-postalarına bakar ilk önce; ne yapacağını bilemeyen insanın ilk durağı, gelen kutusu…
Dört yeni e-postadan üçünü direkt siler, sonuncusu Kundura Yayınevinden. “Yine ne problem çıkardılar?” diye içinden geçirir, açmaktan vazgeçer.
Aybars elinde çayı ile gelip Alper’in yanına oturur.
— Ulan böyle çay mı içilir, sidik gibi. Sade su içseydin bari. [Güler]
— Aybars sen bari deme, midemi biliyorsun, dokunuyor meret.
— Eee, anlat bakalım Dostoyevski, ne yaptın yine kimin ağzına sıçtın?
— O ne demek la?
— Dün yine yazdıklarını okudum; tamam çok güzel kısa kısa yazıyorsun ama sonu hep katliam. Nasıl bir çocukluk geçirdin anlamadım ki. Yayınevi de önüne geleni basıyor herhalde.
— Bir de ağzımın ortasına çak da tam olsun. Öyle hoşuma gidiyor ne yapayım. Saçma sapan akraba dizilerini yıllardır izliyorsun sesin çıkmıyor. Onlar da hep aynı; birini sevip başkasıyla evleniyor, ondan boşanıp dayısıyla evleniyor, onu da dayısı terk edip zorla kuzeniyle evlendiriyor. [Aybars yüksek sesle güler] Ne gülüyon a.. k…, yalan mı? Ben dizi yazsam katliam olur en azından. Millet ahlak katliamı yapıyor kimseden çıt çıkmıyor.
— Doğru aslında, onlardan daha iyi. Çocuğumuz öyle dizileri izleyip sevgili değiştireceğine, senin yazılarını okuyup seri katil olsun daha iyi. [Güler]
— Ulan senin çocuğun doğsun, en kanlı yazıyı kulağına okumayan Alper ne olsun. Çocuk da bekliyordu zaten bir şeyler okusam da adam öldürsem diye. Agatha Christie’yi linç edelim o zaman? Ne mal adamsın la.
— Takılıyoruz oğlum şurada, hemen celallenme. [Güler]
— Aslında senin de ağzına sıçmak lazım ama, neyse…
— Ya şaka bir yana, ne oldu eski yayınevinden haber yok mu daha?
— Yok abi, zaten adından kıllanmıştım, Kundura Yayınevi ismine itimat edersen kalırsın böyle. Herifler paranın üstüne yattı. Ya ben zaten keyfine yazıyorum, para umurumda değil de, salak yerine koyuyorlar o adamın zoruna gidiyor.
— Salak yerine koyuyorlar diyorsun?
Fatih arkadan yüksek sesle,
— Abi salak yerine konulmak niye zoruna gidiyor ki, sınırsız değil mi senin yazılar?
[Güler]
— Fatih bir siktir git. [Aybars’a döner] Ya aslında hâlâ umurumda değil, öyle şeyleri düşündükçe canım sıkılıyor, mail göndermişler az önce gördüm ama açmadım boş yere canımı sıkmayayım diye. Adamlar fırıldak, sinirim yükseliyor aklıma geldikçe, sinir var bende.
— O nasıl bir şey Alper, şeker gibi bir şey mi? ‘Şeker var bende’ der gibi oldu.
— Ya kafam kaldırmıyor abi işte, yeni yayınevinin haberi var, haftaya parayı yatırmazlarsa avukatlarının birini görevlendireceklermiş. Onlar öyle deyince ben iyice boşladım, bakarlar hallederler herhalde.
— Hayırlısı bakalım. [Çay bardağını iki elinde ovalar, dalgındır]
— Hayırdır, ağzına sıçılmış gibi bir hâlin var? Tavuğuna bir şey mi dediler?
— Ya hani bu Birol Bey’in kızı vardı ya, demin gelirken karşılaştık. Babası ölmüş, ona canım sıkıldı az.
— Birol Bey’in kızının mı babası ölmüş?
— He.
— Birol Bey’in kızının babası kim la? [Şaşırır]
— Birol Bey.
— Ne lafı dolandırıyorsun, Birol Bey ölmüş desene. [Duraklar] Birol Bey kim la?
— Ya adamı bilmiyorum ben, hiç görmedim. Kızı hep gelirdi buraya, çok zenginler ama kız senin gibi entel takılıp geliyor işte buraya. Dekorasyonunu seviyormuş.
— Siktir et dekorasyonu, anlamadım ben bu mevzuyu. Birol Bey’in kızını mı seviyorsun sen?
— Oha lan, onu nereden çıkardın?
— Ne bileyim oğlum, Birol Bey’i tanımazsın, kızını sevmiyorsun, ne diye üzüldün?
— Müşterim sonuçta, her gün gelirdi buraya, bir çay içip giderdi. Ya bilmiyorum ama, görüp bir iki kelime konuştuğun birinin yakını ölünce insan etkileniyor. Sokakta bir kez gördüğüm adam ölse bile üzülürüm ben. Ölümler hep acı geliyor bana.
— Bir tek sana acı geliyor zaten. Herkes aynı oğlum, Birol’u tanımam ama ben de üzüldüm şimdi. Aslında bu üzüntünün temeli bencillik. Tanımadığı adam öldü diye sadece benciller üzülür. Kendinin ya da bir sevdiğinin öleceği aklına gelir, kaybetmekten korkar insan. Üzüntüsü ölene değil, kendinedir. Aslında sadece üzüntü de yoktur orada; korku, hüzün, acizlik, yalnızlık… Birçok duygunun birleşimi vardır ama ölene üzülüyorum diye kandırır beynin seni.
— Yazsana bunu, ne güzel konuştun.
— Yazdım zaten…
* * *
Fatih masaya yaklaşır:
— Aybars abi ben kapının önündeki karları temizleyeyim, müşteriler gelmeye başlamadan.
— Tamam, üstünü giy de git.
Alper başını eğerek Aybars’a bakar.
— Niye üstünü giy dedin?
— Üşütmesin diye, çay kazanının orası çok sıcak oluyor buhardan. Dışarı da bir o kadar soğuk…
— Üşütüp hasta olmasını onun için mi istemiyorsun yoksa kendin için mi?
— Başlama gene a.. k… Kesin kendi çıkarım için istiyorumdur.
— Tabii lan. Sen bu işi çözdün. Beynini keşfetmeye başladın. Yaş sekiz oldu herhalde, çok güzel. [Alaycı tavırla güler]
— Ulan dua et, her gün gelip çay içiyorsun burada, müşterimsin, yoksa seni şurada kara yatırırdım.
— Her gün gelip çay içiyorum ama bir kere para vermedim, ne ayak? Benden ne çıkarın var la?
— O nasıl laf la? Seni kardeşimden çok severim, çayın lafı mı olur? Hem senin yazdıkların beni başka diyarlara götürüyor. Ne bileyim, ben öyle kelimeleri kullanamam senin gibi, kendimi tam ifade edemem çoğu zaman. Ama güzel oluyor yani. Bir de burada yazdıklarını bana soruyorsun ya ‘Nasıl olmuş la bir baksana’ deyip, ilk ben okuyorum, bu da başka güzel tabii. Gelse de yeni bir şeyler okusam diye bekliyorum çoğu zaman.
— Aferin, adam ol akıllı ol, [masaya yumruk vurup öne doğru eğilerek] yedirmezler lan, adamı yaşatmazlar!
— N’oluyor lan?
— [Yüksek sesle gülerek] Ortamın atmosferini değiştireyim dedim.
— Atmosferine sokarım ha, bir şey oldu sandım dingil.
Alper gülmeye devam ederken bilgisayar çantasından üç sayfa çıkarıp Aybars’a verir.
— İyi hatırlattın, sen bir de şunlara baksana la, noktayı virgülü siktir et, kurguya bak yamuğu var mı.
— Yeni mi bunlar?
— Yok, dünküler. Akşam yazdım.
— Dur çay alıp geleyim, sen de ister misin?
— Aynısından iki şekerli, [arkasından bağırır] şu deney tüpüne benzeyen bardakla getirsene bana.
— Olur, sodyum da katayım mı?
— Yavşak. [Güler]
(Devam edecek)